Ateşten yağar Benim yagmurlarım…

Ne hissedeceğini bilemediği anlar olur ya insanın.Soguk buz parcası yüzüne carpcınca yanıyor hisseder ya bazen.Öyle hissediyorum su an.Buzlara yagıyor basımdan ama ben yanıyorum.

Neler gelıyor geciyor aklımdan herşeyi soruluyor mantıgım her ince ayrıntıyı, daha öncede yapmıştı,bulur bulunması gerkenleri ama gel gor ki ben dinlemiyorum onu,daha öncedende dinlemediğim gibi.Kalbim bi kere carpar ve ben unuturum bu mantıgımın dediklerini…

Herşeye rağmen sevmek…Karsındakinin aradıgın olduğunu hissetiginde yapılacak bişey ve arakasında durmak icin cesaret kadar olacakalara katlanmayı gerektırecek kadar agır bir soz.Ayakta kalamıycaksınız aklınızdan bile geçmemesi gereken bir cumle cunki hayat her zaman altında ezılecegınız kadar buyuk taslara sahıp aklınıza gelmeyını basınıza atıverir.Bunu düşünerek soyleymek lazım bu sözü yoksa arkasında duramazsanız sahsiyetsizsinizdir.Ve bu durumda kaybedecek daha degerli bişeyiniz kalmaz.

Her insan farklı olduğunu düşünür.Haklıdırda belki,sonucta hepimiz farklıyız.Ama bunu biri size hissetirdiginde işler değişir,dünya bir anda farklı bir yer olur,daha yaşanabilir daha güven dolu,ve hepsinden cok yanlız bir yer olmaktan cıkar.Size bole hissetirenle beraber dunya kucuk bir ayrıntıdır sadece,arada kulagınızın arkasını sokan sivri sinekten daha fazla acı vermez yaptıkları.Farklısınızdır gercekten kalbinizin ait oldugu yere gore çünki…rüzgar cıkmassa iskambilden kullelerinizde tabii…

Herşey ama herşey gelebilir başınıza yaptıgınız kulleri ruzgarlar yıkar,basınıza kocaman daglar düşer,mantıgınız kalbınıze her seferinde sinsice gulebılır,ama beyniniz arasında hala inanmak,sevmek ve bir bıcakla iki yarıya bolunuyomusunuz gibi tehlikeli sinyaller gelip gidiyorsa yukarda başınıza gelenlere katlanıp dizlerinizin ustunden kalkıp belinizi dogrultucaksınız…ve hatta…o halinizle,parcalanmıs kalbinizi bi araya getirceksiniz ait oldugu kişiye geri vericeksiniz…onuda yerden kaldıracaksınız ve koluna gireceksiniz ki bundan sonrası icin parcalara ayrılmıs ama hala ona ait olan o kücük yumaga tekrar bir araya getirebilcek dunyadaki tek kişi o…

Çok seviyorum..Herseye ama herseye ragmen… Bundan sonra solan cicegime daha cok su vermem ilgilenmem gerekicek.Onun boynunu bükenlere lanet olsun…İnsanlıklarını hic bir zaman bulamamalarını istiyorum…Ben ve o bunu hak etmemişti…Kalbimin kanı ayaklarınızda kalsın hesabını sorucagım gune kadar…

Caresiz kadıgım,dagıldıgım her zamanda yaptıgım gibi gene…Tek bir sozu boş beynimin icine kocaman harflerle yazıyorum….

“Allah kimseye kaldıramayacağı yükü yüklemez” (Bakara Sûresi, 286)