Neler gelıyor geciyor aklımdan herşeyi soruluyor mantıgım her ince ayrıntıyı, daha öncede yapmıştı,bulur bulunması gerkenleri ama gel gor ki ben dinlemiyorum onu,daha öncedende dinlemediğim gibi.Kalbim bi kere carpar ve ben unuturum bu mantıgımın dediklerini…

Herşeye rağmen sevmek…Karsındakinin aradıgın olduğunu hissetiginde yapılacak bişey ve arakasında durmak icin cesaret kadar olacakalara katlanmayı gerektırecek kadar agır bir soz.Ayakta kalamıycaksınız aklınızdan bile geçmemesi gereken bir cumle cunki hayat her zaman altında ezılecegınız kadar buyuk taslara sahıp aklınıza gelmeyını basınıza atıverir.Bunu düşünerek soyleymek lazım bu sözü yoksa arkasında duramazsanız sahsiyetsizsinizdir.Ve bu durumda kaybedecek daha degerli bişeyiniz kalmaz.

Her insan farklı olduğunu düşünür.Haklıdırda belki,sonucta hepimiz farklıyız.Ama bunu biri size hissetirdiginde işler değişir,dünya bir anda farklı bir yer olur,daha yaşanabilir daha güven dolu,ve hepsinden cok yanlız bir yer olmaktan cıkar.Size bole hissetirenle beraber dunya kucuk bir ayrıntıdır sadece,arada kulagınızın arkasını sokan sivri sinekten daha fazla acı vermez yaptıkları.Farklısınızdır gercekten kalbinizin ait oldugu yere gore çünki…rüzgar cıkmassa iskambilden kullelerinizde tabii…

Herşey ama herşey gelebilir başınıza yaptıgınız kulleri ruzgarlar yıkar,basınıza kocaman daglar düşer,mantıgınız kalbınıze her seferinde sinsice gulebılır,ama beyniniz arasında hala inanmak,sevmek ve bir bıcakla iki yarıya bolunuyomusunuz gibi tehlikeli sinyaller gelip gidiyorsa yukarda başınıza gelenlere katlanıp dizlerinizin ustunden kalkıp belinizi dogrultucaksınız…ve hatta…o halinizle,parcalanmıs kalbinizi bi araya getirceksiniz ait oldugu kişiye geri vericeksiniz…onuda yerden kaldıracaksınız ve koluna gireceksiniz ki bundan sonrası icin parcalara ayrılmıs ama hala ona ait olan o kücük yumaga tekrar bir araya getirebilcek dunyadaki tek kişi o…

Çok seviyorum..Herseye ama herseye ragmen… Bundan sonra solan cicegime daha cok su vermem ilgilenmem gerekicek.Onun boynunu bükenlere lanet olsun…İnsanlıklarını hic bir zaman bulamamalarını istiyorum…Ben ve o bunu hak etmemişti…Kalbimin kanı ayaklarınızda kalsın hesabını sorucagım gune kadar…

Caresiz kadıgım,dagıldıgım her zamanda yaptıgım gibi gene…Tek bir sozu boş beynimin icine kocaman harflerle yazıyorum….

“Allah kimseye kaldıramayacağı yükü yüklemez” (Bakara Sûresi, 286)

Aralarda kalmak,sıkışmak suyun cıkana kadar…Ama yapamamak,cıkacak yol bulamamak,caresizlik cok kötü.

Mesafeler hakkında söylencek olumlu bişey yok,kime sorduysam,nette neye baktıysam hep aynı zordur diyorlar.Ewet zor…ama ben inadına ve damarına basarak soyluyorum ne olursa olsun! Ben böyle ölüceksem hiç umrumda deil kalbim orda,uzakta o sevgilinin elinde skılıp parçalanıcaksa varsın öle olsun.Kanım parmaklarında sonsuza dek kalcaksa ben kalbimin parcalanmasını istiyorum.Ama bedenimi tuzlayın kokmasın…

“If I know what love is, it is because of you.”
Herman Hesse

Aynen öle kalbimin sahibi,seni çok seviyorum…

Varlığım neydiki zaten yokluğum aransın,

Külüm kalıcaksa ucup,savrulup

Yeşil gözlerine yakın bi yerde,teninde

Umrumda değil ateşe sarılıp,yanmak

Hatta götürüp güneşe atsınlar

Yeşil mezarıma daha cabuk kavuşcaksam…

Satırlarca yazmak var…Ama o kadar yazıcak kelime yok…Bunları durup gözlerine gözlerim anlıtcakdı ya, sende biliyosun engel koymak aşkın en sevdiği oyundur,acıçektirmeyi hep başarır bi türlü,banada bunu uygun gördü gözlerini kalbime hapsetti ama görmeme izin vermiyor…

Blogun mimarı benden çok bir kapkaççı.Eli çok hızlıydı tutamadım,kaptırdım.Yapcak bişey yok bundan sonra bloga gelip ziyaret edenler zaten kalpsiz kalmış bir adamın ütüsüne maruz kalacaklardır.Buharda yok direk basıyorum kızgın ütüyü.Hade reastgele…